Investeer in jouw inclusiviteit!

 

 

Niet jouw intenties die ongetwijfeld goed zijn, gaan het verschil maken voor inclusiviteit maar je deskundigheid en je vaardigheden.Investeer daarin!

Een vreemd verschijnsel in de organisatiewereld van diversiteit en inclusie is de wijdverbreide aanname dat het wel goed komt als je maar van goede wil bent. Geen enkele organisatie zou zijn financiële huishouding overlaten aan de goede wil van medewerkers alleen – er zouden meteen zorgen opkomen over de juistheid, de volledigheid, de rechtmatigheid van de financiële acties. Ook voor de juridische afdeling, de ontwerpers of de onderwijzers wordt het volkomen normaal geacht, zelfs een harde beroepseis, dat deze medewerkers een opleiding en/of ervaring in hun vakgebied hebben, vaak in combinatie met bij- en nascholingen.
Helaas komt het bij diversiteit & inclusie regelmatig voor dat dergelijke eisen niet gesteld worden. Er zijn benoemingen van diversity managers puur gebaseerd op de betreffende medewerker’s interesse voor het onderwerp; echt, dat is geen uitzondering. Blijkbaar wordt zoiets niet ingeschat als een risico voor de organisatie, en de keerzijde van die gedachte is dan ook dat het goed inzetten van diversiteit & inclusie niet kritisch is voor het succes van de organisatie. Toch is dat wel zo…
Deze blog is te beperkt voor het noemen van allerlei voorbeelden die dat aantonen. Mijn boek Voorbij het Verschil geeft er wel veel. Je kunt dat boek kopen en wellicht spreekt het je zo aan dat je mee wvoorbij het verschil coverilt doen met de masterclass Inclusief Leiderschap op 11 september a.s. In deze masterclass lopen we de hoofdthema’s van inclusief leiderschap door en is er veel ruimte om – vertrouwelijk – de casuïstiek van de deelnemers te bespreken. Daarom is de groep niet groot; bij veel aanmeldingen wordt niet de groep uitgebreid maar een extra datum gepland zodat de persoonlijke aandacht maximaal blijft.
De ambitie is om van diversiteit & inclusie het vak te maken dat het daadwerkelijk is; daardoor neemt de effectiviteit van interventies aanzienlijk toe! Zo creëren we organisaties waarin medewerkers van alle soorten en maten kunnen en willen werken; organisaties die het effect sorteren waar onze maatschappij blij van wordt…

Palmpasen in Jordanië – daar waar je invloed hebt…

genderdiversiteit jordanië

Vorige week gaf ik op Palmpasen (zondag = een gewone werkdag aldaar) een training over genderdiversiteit aan een team van een groot Jordaans bedrijf. ‚Zaten daar ook mannen bij‘, wordt me nogal eens gevraagd over trainingen in de Arabische wereld. Het antwoord is ja, en vaak in meerderheid. En ze staan bijna allemaal positief tegenover gender diversiteit— Nederlandse discussies als ‚waarom moet dit eigenlijk en waarom heeft dit nu prioriteit‘ worden in landen als Jordanië overgeslagen. Je gaat er gewoon aan het werk en daarmee maak je sneller meters.

Tijdens de training kwam via social media het bericht over de aanslagen op Koptische christenen in Egypte binnen. De verslagenheid was groot. De deelnemers vergeleken het meteen met een grote aanslag in Bagdad, 94 doden, aan de vooravond van een islamitisch feest en interpreteerden dat terreur juist mikt op mensen die rustig bidden en in vrede hun godsdienst willen belijden.

De wereld kunnen we niet veranderen maar op de inclusiviteit van onze eigen organisatie hebben we wel grip, meenden zij. En zo is het. We hebben ook de rest van de dag hard doorgewerkt. Hou je van diversiteit & inclusie, laat je dan niet ontmoedigen en onderneem actie op de terreinen waarop je zelf invloed hebt.

PS
Over eerdere ervaringen met diversiteitstrainingen in Arabische landen lees je hier:
http://grethevangeffen.nl/2017/02/23/diversiteit-marokko-en-tunesie/

Diversiteit in Marokko en Tunesië

diversiteit inclusie marokko tunesie  Mijn ontdekkingstocht naar diversiteit & inclusie in Arabische landen gaat verder. Na de start in Jordanië (Jordanië blog 2 en Jordanië blog 1) ging ik aan de slag in Tunesië en Marokko met buitengewoon spannend verlopen trainingen. Niet alleen wisselt steeds de context, zowel nationaal als qua type bedrijven, ook is het bekijken van de wereld door de bril van diversiteit & inclusie een volkomen nieuw gegeven in die landen. Ik betreed dan ook met enige schroom de zaal waar de training plaats vindt. Gaat het programma voldoende passen in hun eigen context? Wat vinden ze ervan dat een Nederlander deze training komt geven? Hoe zal het ditmaal gaan met de taal? Want trainingen geven in het Engels en Frans betekent niet alleen voor mij werken in een tweede taal, ook de deelnemers hebben meestal een andere taal als moedertaal.
Het duurt gelukkig nog geen uur voordat we al helemaal aan elkaar gewend zijn. De inclusiviteit van de bedrijfsculturen die ik heb ervaren, helpt daar enorm bij. Diezelfde inclusiviteit leidt tot bovengemiddeld goede samenwerking als teamopdrachten moeten worden uitgevoerd. In Tunesië maakte ik bovendien discussies mee zoals ik ze zelden hoor bij trainingen in Nederland of Duitsland: de deelnemers waren heel open in het delen van ervaringen en vlogen elkaar hier en daar flink in de haren over de vraag hoe inclusief de organisatie nou werkelijk was > op een inclusieve manier, zonder elkaar te beoordelen of zuur te worden, wat in Noordwest-Europa bij al teveel openheid in bedrijven nog weleens het risico is. Ik was diep onder de indruk en, ook niet onbelangrijk, wat hebben we gelachen. Toen ik de documentaire Danny in Arabistan – Tunesië zag – een aanrader! – herkende ik datzelfde beeld.
diversiteit inclusie marokkoIn Marokko werd ik daarbij nog verrast door de grote persoonlijke warmte van de deelnemers. Hard werken ging er gemakkelijk samen met positieve emotionaliteit, Een deelneemster gaf me na afloop haar prachtige oorbellen mee, als aandenken namens de hele groep.
Wat is het ontzettend leuk om zo samen aan diversiteit & inclusie te werken.

Amsterdam Tower: a must-visit!

Amsterdam tower

It is new and it is brilliant, the Amsterdam Tower – a remake of the former Shell research labs in Amsterdam. I had a great time this week while giving a presentation about dealing with international business and culture in front of spectacular views over Amsterdam. Nevertheless my public was highly attentive, for a moment I doubted whether they would be with me at all but they did 🙂
If you look at the photo above and you see the 9 meter high windows in top of the building, that is where I stood – and here are some pictures of the views:

amsterdam tower  amsterdam toweramsterdam tower  amsterdam tower
The making of the Amsterdam Tower is a story out of a wizard book: three Dutch guys who were succesfull in the international music scene decided to cooperate in this and won the battle for the tower in competition with 34 other interested parties. They turned it into a combination of music company offices, a hotel, different bars, restaurants and clubs with a 360° turning restaurant in top: a music tower!
On top they offer a platform for all inhabitants of Amsterdam and our tourists to watch the spectacular panorama and to take a seat in Europe’s highest swing: the Amsterdam lookout. Alas I had serious business to do when I was there so I definitely have to come back to experience that swing!
Our city is blessed with these creative entrepreneurs who make such major contributions to the quality of life in Amsterdam: well done, thank you guys!
Last but not least an photo-impression (made with my phone, lack of quality, in reality much better) of the elevator going up: the music experience starts already from there…
amsterdam tower elevator  amsterdam tower elevator
Amsterdam Tower, a new experience not to be missed!

fairversity in Vienna

fairversity1
Today I was at the fairversity in Vienna, as board member of idm (the international society for diversity management for those speaking German 🙂 and it was very interesting. Most people I spoke to think diversity is quite a new subject to most Austrians, especially when looking at the advantages diversity can bring to organisations and the economy. That concept found a fertile ground in Austria a few years ago and these visitors were happy about that development. Many of them were looking for more indepth information about diversity & inclusion. It was no surprise for them that competence is needed to profit from diversity. They were eager to know more about that competence. Maybe this sounds logical to you, my dear reader, but it is certainly not a generally accepted idea – in Germany and the Netherlands the approach of diversity can be more moralistic which means that having a good heart and an open mind is seen as the key asset, rather than competence.
fairversity viennaThere was another interesting experience. I had to do a 30-minutes presentation at the fairversity. Presentations were ongoing so I decided to make it interactive to prevent being boring, as number 9 in a row of presentations. That was a new approach. All presenters just said what they had to say and that was it. No questions asked, no comments given, no information provided by the public. If we think that the benefits of diversity come with a learning organisation – and I saw an Austrian publisher on fairversity who had books about it – we need more interaction and dialogue. The first fifteen minutes my public was staring at me in surprise but after that they started to enjoy it and came up with real good ideas. Austrians have a good sense of humour, also in diversity. They have a special word for that: Schmäh. I love it!

Diversiteit in Jordanië: business as usual (2)

diversiteit in jordanië

 

Onlangs gaf ik voor de tweede maal een training diversiteit in Jordanië, ditmaal bij een telecom bedrijf. Na de eerste training formuleerde ik een aantal hypotheses, zie de blog: Diversiteit in Jordanië (1) en die houden stand ook na deze nieuwe ervaring:
1. ‘de cultuur in Jordanië is conflictmijdend, mensen leren van jongsaf aan reacties in te schatten en confrontaties te vermijden en ontwikkelen daarom bijzondere antennes’: ja ja en ja. Zoiets is heel aangenaam in de dagelijkse omgangsvormen, zeker weten dat het ook NL-ers zou verrijken en verblijden! Mits het natuurlijk van twee kanten komt. Ook bespaart het tijd, niet alles hoeft expliciet uitgesproken te worden. Keerzijde is dat als iemand dan een keer iets uitspreekt, er een lang gesprek nodig is want de kwaliteit die in het NL poldermodel uitstekend ontwikkeld is – elkaar ergens halverwege tegemoet komen – is minder ontwikkeld.
2. ‘het zakenleven in Amman wordt niet, zoals te doen gebruikelijk in Nederland en Duitsland, geplaagd door schuldgevoel’. Blijft overeind. Jordaniërs zijn  praktisch, hoe werkt diversiteit & inclusie en hoe moet het werken of hoe willen we dat het werkt en wat gaan we daaraan doen. Zo’n houding is bevrijdend als je principiële en laten we wel wezen, soms oeverloze discussies gewend bent. Gewoon het gewenste resultaat bepalen en daarvoor gaan, heerlijk!
3. ‘de waardering voor objectieve kennis is groot, er is minder ‘mening’ en meer waardering voor bevindingen uit wetenschap’, was mijn hypothese. Daaraan voeg ik nu toe: en aan ervaringen van elders, om daarvan te leren. En aan kennis over wat de wereldwijde transitie naar een nieuwe economie en governance van ons vraagt. Het lijkt wel of Nederland te maken heeft met de ‘wet van de remmende voorsprong: Nederland loopt voor en lijkt het dus beter te weten, is arroganter. Jordanië loopt evident niet voor en is zeer ambitieus om wel degelijk onderscheidend te zijn in het veld van diversity & inclusion. Heel interessant om mee te maken.
ammanDat Nederland of ‘het Westen’ iets kan leren van het Midden-Oosten staat voor mij inmiddels wel vast. De komende maanden onderzoek ik dit verder, al (samen)werkend in de praktijk, op weg naar vertaling voor westerse organisaties. En net als in de vorige blog, nodig ik graag  mensen met ervaring in die regio uit te reageren ter bevestiging, nuancering of ontkenning van mijn conclusies of aanvulling daarvan. Wordt vervolgd!

Diversiteit in Jordanië: business as usual?

diversiteit jordanie - business as usual Toen ik via een Duitse opdrachtgever de vraag kreeg of ik in een bouwbedrijf in Amman – de hoofdstad van Jordanië – een diversiteitstraining wilde geven, zei ik meteen ja maar was ik ook wel verbaasd en een beetje onzeker. Ten eerste had ik een dergelijke vraag niet verwacht vanuit de bouwsector in Jordanië (ziedaar, uw diversiteitsexpert is niet vrij van vooroordelen). Ten tweede was ik nog nooit in Jordanië geweest. Diversiteit is bij uitstek een contextafhankelijk onderwerp en als je uitgaat van diversiteit als businesscase, wat ik doe, moet je terdege weten waar de businesskansen liggen voordat je iets zinvols kunt bijdragen. Maar ja, zo’n kans krijg je niet elke dag en ik ben altijd al een fan van het Midden-Oosten geweest… Zo toog ik enkele weken later, na een visum te hebben gehaald bij de Embassy of the Hashemite Kingdom of Jordania in Den Haag en bovendien alles bestudeerd te hebben wat er over het Hashemite Kingdom te bestuderen valt, naar Amman. Na enkele dagen doorgebracht te hebben met ingenieurs, architecten en HR-functionarissen kom ik tot een paar conclusies die ik graag nader zou willen testen:
1. de cultuur in Jordanië is conflictmijdend, mensen leren van jongsaf aan reacties in te schatten en confrontaties te vermijden. Mensen hebben daarom antennes ontwikkeld om te voelen hoe dingen liggen zonder dat ze verbaal worden uitgesproken. Als trainer viel me op dat de deelnemers vaak aan een half woord (of aan mijn gezichtsuitdrukking) genoeg hadden; waar Nederlanders of Duitsers behoefte hebben aan explicitering, kunnen ze in bedrijven in Jordanië ook zonder (ik zeg dus niet: heel Jordanië, het gaat over de zakelijke omgangsvormen).
2. het zakenleven in Amman wordt niet, zoals te doen gebruikelijk in Nederland en Duitsland, geplaagd door schuldgevoel. Waar in een diversiteitstraining gewezen wordt op patronen van uitsluiting, of het nu gaat om gender, cultuur of religie, kunnen deelnemers er vrijelijk om lachen en zich onbevangen afvragen: waarom doen we dat eigenlijk zo?
3. de waardering voor objectieve kennis is groot. Diversiteitstrainingen worden met name in Nederland geplaagd door mensen die ‘een mening’ hebben. In Duitsland is er meer waardering voor bevindingen uit onderzoek en wetenschap en in Amman is dit ruim aanwezig: er is ronduit honger naar kennis. Wetenschappelijke resultaten vinden een open oor en ambitie voor toepassing.
Mijn ervaring met de Duitse opdrachtgever en het Jordaanse bedrijf was zo goed dat ik in juli terug ga voor een vergelijkbare training bij een telecom bedrijf in Amman. Ik ben benieuwd of mijn conclusies (hypotheses) stand houden of gewijzigd worden – hierover zal ik zeker een nieuwe blog schrijven. In het dagelijks leven horen wij meestal negatieve berichten uit het Midden-Oosten. Toch zijn daar bedrijven die al sinds jaar en dag succesvol met diversiteit omgaan, want het Midden-Oosten = diversiteit. Zonder die kerncompetentie kun je daar geen bedrijf runnen. Ik vermoed dat het Westen daarvan kan leren en heb de ambitie daarover meer te ontdekken en dit te vertalen naar de westerse context en behoeften. De komende maanden ga ik ook naar Israel en Tunesië en mogelijk nog andere landen. Ondertussen ben ik benieuwd naar reacties van mensen met ervaring in die regio ter bevestiging, nuancering of ontkenning van mijn conclusies of aanvulling daarvan. Neem gerust contact op en wordt vervolgd!

It’s nice to be creative

karavaankamelen2  It always surprises me when a creative thing or service is produced in my company: the energy that comes with it for me. It’s nice to be creative! Today we almost finished a new training card game (in Dutch, De Karavaan en de Kamelen), to be sold in our webshop www.diversityshop.eu and also to be applied in training with our customers. The designer sent me a few images that we can use for the promotion of this card game. Just to see that and place it in webshops and on twitter makes me so happy!
Sometimes I think it is the tangible side of products like a game, a story. You can show it to others and explain ‘there it is’ or ‘there you can read it’. In consultancy for example, this is hardly possible. I never forget the comments of my brother-in-law who said ‘at the end of the day I made a railway but what did you do, I don’t understand’. I see his point of view but I also know that making railways would never give me the boost of energy that games, stories, books and other creative activities give me. De Karavaan en de Kamelen: even the idea of it didn’t exist at all and now it exists and it will start a life of its own. I love it; this is so nice 🙂 …

Best practices refugees at work

tandwielen1 Yesterday my company Seba (www.seba.nl) and the Dutch Foundation for Refugee Students UAF (www.uaf.nl) presented best practices to use refugee talent at work. One would say, why is that necessary at all? But it appears that employers and recruiters do not automatically recognize the talents of refugees, also the high educated with Dutch diplomas. To develop these best practices, we cooperated with organisations like Dubois&Co, Hogeschool Leiden, NS, Van Houtum, Vluchtelingenwerk and VUmc so the background of our findings is real life! See for more info (Dutch only) at: http://www.uaf.nl/dend

We did do research about findings elsewhere in the world, but there was not a lot of specific information. Some was about migrants in general, other was about the coaching of refugees. Hardly any material was found to study how organisations can and will use refugee talents, what is necessary for that at organisational level. If you have such material about organisations in your country, we are very interested to hear from you. Refugees are often entrepreneurial as they face the need to set up and establish themselves in a new environment so why do they not get more involved in organisations and instead colour the ranks of unemployment figures – not just in the Netherlands?
Migration and the intake of refugees can diversify and enhance the skill level of the population, increase economies of scale and foster innovation and flexibility. One interesting detail: we found that five of Australia’s eight billionaires were people whose families had originally come to the country as refugees.
dobbelsteen1a Want to order this die on the photograph (Dutch only)? Available for free from info@seba.nl

Trade mission to Turkey (4): Turkish businessmen about the Dutch

  Maybe it is because I have always worked with people with Turkish background in the Netherlands, that I assumed Dutch business people work easily with Turkish business people. Or is it the research that was done in peacekeeping missions of the army, where relationships between the Dutch, German and Turkish soldiers were studied? Unexpectantly, it appeared that Dutch soldiers cooperate better with Turkish soldiers than with German soldiers, although the Germans are our neighbours, our largest trade partner and a country with whom DE-NL exchange at army level has been intense since many years. One of the reasons was that both the Dutch and the Turkish soldiers showed a practical orientation when confronted with problems during the peace mission, while the Germans were more rule oriented. Maybe I expected that to happen in business too…
Well, the trade mission to Turkey opened my eyes: it is not true and doing NL-TR business is not easy at all. The main reason for that is: culture. There are quite some cultural differences that prevent smooth NL-TR business relationships. I have spoken to both Dutch and Turkish entrepreneurs and heard many stories, also about huge des-investments because it really did not work out.  On several occasions I heard Turkish businessmen describe the Dutch as: STUBborn, NOT flexible and ARROgant. This mainly refers to the style of doing business and daily work.
For example the Dutch are planners. Before doing the job, they plan it all the way, often in many details. The Turks are not planners, if they want to do the job, they start it. They will find out down the road what the consequences are and react immediately to difficult circumstances. This is very difficult for the Dutch. If they have to work the Turkish way, they meet with mistakes that in their eyes are unnecessary, could have been prevented. That is stressful for them. Also, Dutch workers are used to respond to difficulties by some reflection, to find out what went wrong in the planning phase. In the Turkish style this means that they are not flexible and too slow. And then when the Dutch start to explain to the Turks what planning is and how to PREVENT problems, the final perception is there: the Dutch are stubborn and arrogant!
The good news for me is that these kind of cultural issues form the expertise of my company: there’s a world out there for us! And we are looking forward to services in NL-TR culture and diversity issues …

Trade mission to Turkey (3): women entrepreneurship

  The trade mission to Turkey was brought to my attention by the foundation Talent naar de Top, a great Dutch organisation that brings female top talent to the attention of politics and organisations in the Netherlands, persuading them to set concrete targets to improve the number of women in top positions in the Netherlands. I really thank them for inviting me as it was a very good idea for me to join the mission to Turkey.
In Ankara we met with Angikad, a very interesting Turkish organisation of women entrepreneurs (see also http://www.angikad.org.tr). Turkey has quite some succesful women at top positions, for example 12% of the big companies have a female CEO. This is a figure that we can only dream of in the Netherlands, having maybe 1% female CEO in our top 100 companies. Also Turkey has much more female professors. However, they have only 1 out of 25 ministers who is a woman, but that is politics and we will leave that out of our business discussions. It was interesting to meet the business women of Angikad. What is remarkable for me is that women are more often found in technical professions than in the Netherlands. For example the chair of Angikad is a chemical engineer and vice-president of this company.
Nevertheless, Turkish women face their own challenges. They have more top women than we have in the Netherlands, but less women working at all and the total amount of women working as entrepreneur is also less than average. Angikad is actively taking up the challenge for development, they are in many projects both nationally and on European level.
We were received very well in the Big Chef’s restaurant (a succesful chain of restaurants owned by one of the Angikad members), I can advice everybody to have lunch or dinner in a Big Chef’s restaurant, it was delicious!
Apart from general presentations, we also took time to talk individually on business opportunities; this was both very nice and inspiring, and I am confident the conversations we had will have a good follow up. Turkish business women proved to be energetic, concrete and ready to go on ideas: such a nice experience! I hope Angikad will grow, as well as the number of Turkish entrepreneur women and of course their business!

Trade mission to Turkey (2): matchmaking

  What is matchmaking?, people ask me. To be honest, I didn’t know myself just a couple of weeks ago but I have learned a lot by joining the trade mission to Turkey. A trade mission offers a complete program with visits to Turkish entrepreneurs, institutions, policy makers and the like. Moreover, it is possible to ask for matchmaking: if you do, a supportive staff will try to find individual entrepreneurs and officials who are willing to talk to you in a personal conversation to exchange information and business opportunities. This is called matchmaking.
I was very curious to see how this would work so I asked for matchmaking. Just a few days before we would leave for the trade mission, I got a concrete reaction to my request: 12 companies had shown interest to talk to me! This was very nice and after some emails forth and back I ended up with a schedule of 8 or 9 appointments in two days (so I missed a part of the official program, you can’t have it all). It was possible to have an interpreter but I thought it would be better to speak Turkish in case my counterpart wouldn’t talk English: having an extra person at the table just for the translation might create distance, I thought, even though my Turkish is limited.
The matchmaking would take place in our hotel in Istanbul where a complete saloon was reserved for all the business talks, see the photograph in top.
As I expected already a bit (I know Turkey) my schedule soon became a chaos. Just 2 appointments followed the planning, the rest was cancelled, put in again, changed once or twice, or the location changed > I had to rush through the terrible Istanbul traffic to go far into the Asian part, in a taxi with an angry driver who couldn’t find the place and blamed me for that (this is also very Turkish, fortunately I knew that already and didn’t take it personally – anybody who has been in a taxi in Amsterdam knows that the Dutch situation is not much better).
I used to think I was a flexible person but the matchmaking’s unique and last minute schedule changes showed me that there is more to learn in flexibility for me. I had to admit at several moments that I did feel some stress 🙂 Still, I loved the dynamics of it! And I had quite a few matches showing good opportunities that will certainly have a follow up. If you join a trade mission and they ask you if you want matchmaking: go for it! Be ready to learn and don’t forget to enjoy yourself because it can be quite an adventure…