
Genderdiversiteit in Jordanië: vorige week gaf ik op Palmpasen (zondag = een gewone werkdag aldaar) een training over genderdiversiteit aan een team van een groot Jordaans bedrijf. ‚Zaten daar ook mannen bij‘, wordt me nogal eens gevraagd over trainingen in de Arabische wereld. Het antwoord is ja, en vaak in meerderheid. En ze staan bijna allemaal positief tegenover gender diversiteit— Nederlandse discussies als ‚waarom moet dit eigenlijk en waarom heeft dit nu prioriteit‘ worden in landen als Jordanië overgeslagen. Je gaat er gewoon aan het werk en daarmee maak je sneller meters.
Tijdens de training kwam via social media het bericht over de aanslagen op Koptische christenen in Egypte binnen. De verslagenheid was groot. De deelnemers vergeleken het meteen met een grote aanslag in Bagdad, 94 doden, aan de vooravond van een islamitisch feest en interpreteerden dat terreur juist mikt op mensen die rustig bidden en in vrede hun godsdienst willen belijden. Vanuit Nederlandse ogen lijken Egypte en Bagdad misschien ver weg van Jordanië maar de Arabische wereld heeft een sterk eenheidsgevoel. Een dergelijke aanslag komt dus keihard binnen ook al vindt die vele honderden kilometers verderop in een ander land plaats.
Veiligheid is sowieso een issue, ook in Jordanië zelf. Zo was niet alleen de locatie waar de training plaats vond zwaar beveiligd maar ook de streek eromheen omdat IS op dat moment actief rekruteerde daar. Maar zoals gezegd, niemand vroeg waarom genderdiversiteit in Jordanië nu eigenlijk moest of prioriteit kreeg, integendeel. Er heerste een sfeer waarin elk individu doet wat hij kan, want: in deze context telt elke actie. De wereld kunnen we niet veranderen maar op de inclusiviteit van onze eigen organisatie hebben we wel grip, meenden de deelnemers. En zo is het. Ze waren hartstikke gemotiveerd voor betere genderdiversiteit in Jordanië. We hebben dan ook de rest van de dag hard doorgewerkt. Hou je van diversiteit & inclusie, laat je dan niet ontmoedigen en onderneem actie op de terreinen waarop je zelf invloed hebt.
Over eerdere ervaringen met diversiteitstrainingen in Arabische landen lees je hier:
https://grethevangeffen.nl/2017/02/23/diversiteit-marokko-en-tunesie/
https://grethevangeffen.nl/2016/07/26/training-diversiteit-in-jordanie/
https://grethevangeffen.nl/2016/06/18/diversiteit-in-jordanie/
Mijn ontdekkingstocht naar diversiteit & inclusie in Arabische landen gaat verder, ditmaal via diversiteit in Marokko en Tunesië. Na de start in Jordanië (
In Marokko werd ik daarbij nog verrast door de grote persoonlijke warmte van de deelnemers. Hard werken ging er gemakkelijk samen met positieve emotionaliteit, Een deelneemster gaf me na afloop haar prachtige oorbellen mee, als aandenken namens de hele groep.




Compared to my childhood visit many elements were added in the ‘museum’; quotes on walls or on blinded windows – short video’s from witnesses, classmates of Anne and the like. They are very impressive.
I really thank the Anne Frank House for this opportunity. I wonder why this does not become more usual in Amsterdam. As for me, it is not about the free ticket, but the fact that I could go at 21.00h (I came home from work only at 19.30 and had to have dinner first) and that I did not need to wait in a queue or go in with plenty of loud speaking tourists. Would it be financially difficult for musea to have similar evening offers or are they just not used to opening hours in the evening?








And it presents plenty of memorial coins, and coins of special sites where I found Amsterdam among them.
Last but not least: the library they have offers books in 5 or 6 languages, not just about coinage but also about history and art of the region. It is an excellent collection for those who want to study and it seems to be an undiscovered place: you can sit there in complete tranquillity, surrounded by friendly workers who are happy to welcome anyone interested in their cultural heritage.
Dat Nederland of ‘het Westen’ iets kan leren van het Midden-Oosten staat voor mij inmiddels wel vast. De komende maanden onderzoek ik dit verder, al (samen)werkend in de praktijk, op weg naar vertaling voor westerse organisaties. En net als in de vorige blog, nodig ik graag mensen met ervaring in die regio uit te reageren ter bevestiging, nuancering of ontkenning van mijn conclusies of aanvulling daarvan. Wordt vervolgd!



Ramallah is a lively and kind city. During a short trip through the city, at least five people said spontaneaously ‘welcome’ to me. Isn’t that nice? I love tourists in Amsterdam (except when they walk on the biking paths) but I never tell them ‘welcome’; maybe that is a good thing to learn from the Palestinians here! It makes life more beautiful…
Ramallah is also a contradictory town where you can buy the biography of Hillary Clinton at several places as well as Mein Kampf from Hitler, both in Arabic. I met with some police officers who were nice and accepted to have their photograph taken; another spontaneous move I guess, in this region where officials usually say no.